Denne staden gir ei unik moglegheit til å studere ei av dei største synlege lausrivingssonene i verda. Konglomerata og mylonittane under forkastinga blir gradvis omdanna til fint knuste bergartar inne i lausrivingssona. Samstundes finst det ei tydeleg grense mot dei devonske konglomerata som ligg over forkastingsflata.
Periodar med forkastingsaktivitet er dokumenterte gjennom svarte, finkorna bergartar langs forkastingsplanet. Desse vart danna då bergartane smelta som følgje av friksjonsvarme under rørsle langs forkastinga. Slike bergartar, kalla pseudotakylitt, er eit direkte prov på seismisk aktivitet langs Nordfjord–Sogn-lausrivingssona.